Στις αρχές του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα, άναψε η πρώτη σπίθα δημιουργίας διοργανώσεων πρωταθλημάτων καράτε. Αυτή η διάθεση εκκολάφτηκε λίγο – λίγο από μια μερίδα μαθητών του sensei Funakoshi, οι οποίοι οραματίστηκαν την μετάβαση του καράτε από τέχνη αυτοάμυνας σε άθλημα μονομαχίας. Ήταν οι μαθητές της δεύτερης γενιάς του Μεγάλου Δασκάλου, οι οποίοι παρά την αντίθετη άποψη του Δασκάλου τους. Είχαν αποδεχθεί τις επιταγές της σύγχρονης εποχής στα αθλητικά δρώμενα και οραματίστηκαν την ένταξη του καράτε στο αγωνιστικό πρόγραμμα των Ολυμπιακών αγώνων αντιγράφοντας το Judo.
O Sensei Funakoshi είχε όμως αντίθετη άποψη. Πίστευε πως είναι αδύνατο να γίνουν αγώνες στο karate – do, γιατί ένας από τους αντιπάλους θα μπορούσε να τραυματιστεί σοβαρά και να τεθεί εκτός μάχης η ακόμα και να σκοτωθεί μαχόμενος. Επίσης πίστευε πως το karate – do ως τέχνη με φιλοσοφικό υπόβαθρο και ελευθερία σκέψης και έκφρασης, θα ήταν το λιγότερο ατυχές να περιοριστεί μέσα σε ένα παιχνίδι με κανονισμούς και κρίσεις διαιτητών.
Στον αντίποδα το Judo (μια άλλη πολεμική τέχνη η οποία ευδοκιμούσε στην Ιαπωνία παράλληλα με το Karate-do), είχε οργανωθεί πολύ καλά στο αγωνιστικό τομέα με διοργανώσεις πρωταθλημάτων, με αποτέλεσμα να ενταχθεί στο πρόγραμμα των Ολυμπιακών αγώνων του Τόκιο το 1960. Η ανάπτυξη και η προβολή του παγκοσμίως ήταν τεράστια.
Το Οκτώβριο του 1957, έξι μήνες μετά το θάνατο του Sensei Funakoshi, διοργανώθηκε το πρώτο Πανιαπωνικό πρωτάθλημα Karate. Το πρωτάθλημα αυτό έγινε θεσμός και έτσι χρόνο με το χρόνο το αγωνιστικό καράτε αναπτύχτηκε. Λίγο αργότερα πέρασε και στον δυτικό κόσμο. Αυτή η προσπάθεια αγκαλιάστηκε και ενισχύθηκε από τους δυτικούς, διψασμένους για νέα αγωνιστικά αθλήματα και βλέποντας την προοπτική του το εξέλιξαν ακόμα περισσότερο.
Τα ο πρώτο Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα καράτε διοργανώθηκε το 1967 στο Παρίσι και τρία χρόνια αργότερα το 1970 διοργανώθηκε το πρώτο Παγκόσμιο πρωτάθλημα karate στο Τόκιο της Ιαπωνίας.
Τα πρώτα χρόνια οι αγώνες ήταν σκληροί, οι τραυματισμοί από τα χτυπήματα ήταν ένα πολύ σύνηθες φαινόμενο. Οι άνθρωποι του karate όμως ήθελαν να δημιουργήσουν ένα άθλημα που να αποδεικνύει τα αθλητικά προσόντα των ενασκούμενων και την διάθεση για διάκριση μέσα από την ευγενή άμιλλα. Έτσι θεσπίστηκαν κανονισμοί για την πρόληψη των σοβαρών τραυματισμών των αντιπάλων καθώς το karate είναι ένα μαχητικό άθλημα. Οι αγώνες karate είναι πλέον ένα παιχνίδι αντανακλαστικών που απαιτεί εξαιρετικό χρονισμό, ταχύτητα, τεχνική στρατηγική, αθλητικό πνεύμα και έλεγχο. Στη διάρκεια των αγώνων όλα τα χτυπήματα, αν και εστιάζονται με δύναμη, πρέπει να σταματούν πριν την επαφή.
Η λέσχη karate Budokan συμμετείχε για πρώτη φορά στα επίσημα πρωταθλήματα της ΕΛ.Ο.Κ. το 1991. Η πρώτη διάκριση ήρθε τον επόμενο χρόνο στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα παίδων κορασίδων στις 18 Οκτωβρίου 1992 με την Τρίτη θέση (χάλκινο μετάλλιο) του Βασίλη Σταυριανίδη στα πρώτα του αγωνιστικά βήματα. Από εκείνη τη στιγμή και μετά είχε να επιδείξει μια αξιοζήλευτη συλλογή μεταλλίων εθνικά και διεθνή πρωταθλήματα. Σημαντικότερες εξ αυτών είναι το αργυρό Πανευρωπαϊκό μετάλλιο στην κατηγορία cadet female -54 kg από την Μαριάντα Ζαμαντζά και δυο χρόνια αργότερα το χάλκινο μετάλλιο στην κατηγορία junior male -55 kg από τον Παναγιώτη Σαμαρά.